( 207 ) وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَئُوفٌ بِالْعِبادِ بعضى از مردم ( با ايمان و فداكار ، همچون على عليه السلام در « ليلة المبيت » به هنگام خفتن در جايگاه پيغمبر صلى الله عليه و آله ) ، جان خود را به خاطر خشنودى خدا مىفروشند ، و خداوند نسبت‌به بندگان مهربان است . شأن نزول : ماجراى ليلة المبيت مفسر معروف اهل تسنن « ثعلبى » مىگويد : هنگامى كه پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله تصميم گرفت به « مدينه » مهاجرت كند ، براى اداى دين‌هاى خود و تحويل دادن امانت‌هائى كه نزد او بود على عليه السلام را به جاى خويش قرار داد و شب هنگام كه مىخواست به سوى غار « ثَور » برود و مشركان ، اطراف خانهء او را براى حمله به او ، محاصره كرده بودند ، دستور داد على عليه السلام در بستر او بخوابد و پارچهء سبز رنگى ( بُرْد حَضْرَمى ) كه مخصوص خود پيغمبر بود روى خود بكشد ، در اين هنگام خداوند به « جبرئيل » و « ميكائيل » وحى فرستاد : من بين شما برادرى ايجاد كردم و عمر يكى از شما را طولانىتر قرار دادم كدام يك از شما حاضر است ايثار به نفس كند و زندگى ديگرى را بر خود مقدم دارد ؟ هيچ كدام حاضر نشدند . به آنها وحى شد ، اكنون على عليه السلام در بستر پيغمبر خوابيده و آماده شده جان خويش را فداى او سازد ، به زمين برويد و حافظ و نگهبان او باشيد . هنگامى كه جبرئيل بالاى سر و ميكائيل پايين پاى على عليه السلام نشسته بودند ، جبرئيل مىگفت : « بَه ، بَه ، آفرين بر تو اى على ! خداوند به واسطهء تو بر فرشتگان مباهات مىكند » . در اين هنگام آيهء فوق نازل گرديد « 1 » و به همين دليل آن شب تاريخى

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ، ج 19 ، ص 38 ، 39 ، 64 و 86 ، و ج 36 ، ص 40 و 43 .